Een gewone eetscène die ontaardt in een bezeten ritueel: de circustheater- en mimevoorstelling van Michael Zandl speelt met de grens tussen verlangen en noodzaak. Met vier performers bouwt Zandl, met acrobatiek en inventief gebruik van objecten, product voor product aan een confronterende lichaamstaal. Die zet ideeën over consumptiegewoonten onder druk, gewoonten die ontstaan onder de stille druk van commerciële verleiding.
Er wordt niet gesproken, dus de voorstelling is ook zonder Nederlands te volgen. De spelers eten ongebruikelijke voorwerpen en stoffen, wat voor mensen met een eetstoornis een trigger kan zijn.